(texto revisado a partir dun escrito anterior) Non lembro exactamente cando comecei a fotografar pombas.Non foi unha decisión consciente, nin un proxecto. Simplemente apareceron. Camiñaba pola cidade sen un rumbo claro, observando máis que buscando.Ás veces a cámara pesa menos cando non se espera nada dela.Outras veces ocorre o contrario: cando se deixa de mirar para fotografar, a imaxe vólvese torpe. A pomba estaba alí. Sempre está alí.Invisible pola súa cotidianidade, despr

Camiñar por Dublín é entrar nunha partitura aberta:en cada esquina aparece unha melodía distinta, improvisada, viva. Había músicos por todas partes —gaitas, bodhráns , voces que enchían pequenas prazas—e ao principio sentín o impulso de rexistrar ese folclore urbano coa cámara. Chamoume a atención ver a xente facéndose fotos xunto aos músicos, coma se a música fose un fondo de feira.Sorprendeume recoñecer a miña propia arrogancia:sentíame por riba de todo aquilo coa miña cáma

Santiago de puertas adentro Dentro de los muros, Santiago respira de otra manera.Más allá de la postal, del eco de las campanas y del paso de los peregrinos, existe una ciudad interior, hecha de sombras, humedad y memoria. Una Compostela que no se enseña, que se vive desde dentro: patios que apenas se abren, rostros que no miran al visitante, silencios que solo reconoce quien los ha habitado. Este proyecto nace del reencuentro con mi propio archivo —miles de negativos y diapo