Ecos de rúa (Dublín)

Camiñar por Dublín é entrar nunha partitura aberta:en cada esquina aparece unha melodía distinta, improvisada, viva.

Había músicos por todas partes —gaitas, bodhráns, voces que enchían pequenas prazas—e ao principio sentín o impulso de rexistrar ese folclore urbano coa cámara.

Chamoume a atención ver a xente facéndose fotos xunto aos músicos, coma se a música fose un fondo de feira.Sorprendeume recoñecer a miña propia arrogancia:sentíame por riba de todo aquilo coa miña cámara máis grande, cando en realidade eu tamén formaba parte do ruído e do xesto.

Uns metros máis adiante, a escena cambiou.Xa non eran só músicos e turistas: atopei un home durmindo na beirarrúa, esgotado sobre uns cartóns.

Detívenme. A música seguía soando nalgunha praza próxima, pero a miña atención xa se desprazara.Dublín era festa, si… pero tamén era unha cidade con feridas abertas.

Pola tarde, os pubs enchíanse de música e cervexa.O ambiente volvía ser cálido, fácil de celebrar.

E con todo, seguía levando comigo a imaxe daquel home na rúa, durmido baixo a indiferenza da mañá.As notas musicais parecían responder a outra partitura, máis complexa e menos amable.

Este texto naceu durante unha estancia en Dublín e forma parte dun conxunto de escritos e imaxes que revisito hoxe desde outra distancia. Non como arquivo pechado, senón como proceso.