JAVIER IGLESIAS RAMOS

O meu traballo parte dunha aproximación documental, aínda que non se limita a ela. Interésame aquilo que permanece baixo a superficie da vida cotiá: xestos, rastros e pequenos fragmentos da realidade que a miúdo pasan desapercibidos.

Para min, a fotografía non consiste en explicar o mundo, senón en prestarlle atención. O acto de mirar precede á imaxe. O importante non é só o que se fotografa, senón como esa atención se transforma nunha forma capaz de ser compartida.

Moitos dos meus proxectos exploran o tempo e a memoria —como ambos modelan as imaxes e tamén as persoas. Traballo a miúdo en procesos de longa duración, revisitando arquivos, reinterpretando material pasado ou observando como o significado se despraza co paso do tempo.

Sinto unha especial atracción por situacións nas que conviven o visible e o invisible: o que está presente e o que se esvae; o que se lembra e o que se esquece.

En último termo, o meu traballo non busca impoñer un relato, senón abrir un espazo no que quen mira poida atoparse coa imaxe e, talvez, recoñecer nela algo da súa propia experiencia.